Esther Bour

Serendipiteit

Door een cesuur in haar leven heeft Esther Bour haar autonome werk teruggevonden, waarin sinds 2009 een gestage ontwikkeling is te zien, die nauw verbonden verloopt met haar eigen ontplooiing. Haar werken rondom de centrale onderwerpen, de natuur en de vrouw, hebben dan ook een autobiografisch aspect.

Twee jaar geleden toont zij schilderijen, waarin zij de vrouw, boven tijd en ruimte verheven, emblematisch weergeeft in een massieve, aardverbonden vorm; opgenomen in de natuur, waaraan zij haar levenskracht ontneemt. De volgende fase wordt dan al in aanzet zichtbaar door de vrouw zich met iele, lange beentjes boven het landschap te laten verheffen, terwijl zij van de aardse, materiële natuur over lijkt te gaan naar een boven-natuurlijke, spirituele natuur.

In haar werk toont Esther Bour als element van serendipiteit een ‘onbenullig’ Edelweiss op een souvenir-tasje. Dit al vele malen aan toeristen meegegeven dingetje, is feitelijk onzichtbaar geworden, omdat niemand ernaar kijkt. Esther Bour echter kijkt ernaar, ziet het en herkent het als complementair voor haar eerder gestileerd geschilderde lelies. Dit tot een stempeltje gereduceerd bloemetje laat zij a.h.w. ontwaken, geeft hem zijn natuurlijke eigenschappen terug, herwaardeert het als deel van de natuur, dat ontkiemt, groeit en fragiel meedeint op de wind. En ineens, zonder hiernaar te zoeken, wordt het dan symbool voor de kleine dingen, die men weer moet leren waarderen om tot de grote door te kunnen dringen.

In de recente werken is duidelijk te zien, hoe de vrouw, die de aardse verbondenheid is ontstegen door eerst op dunne beentjes hoog in de natuur te staan, zich vervolgens helemaal losmaakt van de aarde en, strevend naar spiritualiteit, boven de grond zweeft in een cocon-achtige structuur, die veilig en beschermend is. Zij blijft omgeven door natuurlijke elementen, zoals het edelweiss, maar ontstijgt deze zwevend. De naar spiritualiteit strevende vrouw wordt als vanzelfsprekend geschilderd met een aureool; dit symbool voor heiligheid verbeeldt in deze werken de heilige krachten van de vrouw.

De techniek van de schilderijen die van olieverf schilderen en de typische kenmerken van Esther Bour zijn weer terug te zien: het even zichtbaar laten en zo als beeldelement toelaten van de achtergrond, de verschillende wijzen van opbrengen van de verf op het doek en het a.h.w. vanzelf ontstaan van een aan het schilderij inherente omlijsting door aan de randen de verschillende lagen zichtbaar te laten.

Banaal als het edelweiss lijkt de gedachte achter het thema van deze werken, het herbezinnen op schijnbare kleinigheden van de mens. Uiteindelijk verheffen boven het alledaagse leven in zijn streven naar het spirituele.